movie obsession

    ยอมรับเลยว่า ผู้เขียนยังไม่เคยดูหนังเรื่อง Borat เลยไม่รู้ว่าวีรกรรม(เวร)ของนักแสดงตลกใจกล้า ซาช่า บารอน โคเฮนจะฉาวโฉ่ขนาดไหน คงเป็นเพราะผิดหวังที่หนังเรื่องนี้ไม่ได้เข้าฉายในโรง ในปีเดียวกับช่วงที่หนังไทยเรื่องหนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการตั้งคำถามเรื่องมาตรฐานของกองเซ่น"เซ่อ" จนกระทั่ง 2 ปีต่อมา ซาช่า กลับมาอีกครั้งกับสไตล์เดิมกับการ "แกล้งอำทีเผลอ คนดัง"(แบบรายการสาระแน เวอร์ชั่น โคตร เรท ฉ ก็เอาไม่อยู่) เรื่อง Bruno

 เรื่องมันมีอยู่ว่า บรูโน แฟชั่นนิสต้า(นักข่าววงการแฟชั่น)ชาวออสเตรียนวัย 19 (เป็นการแอ๊บเด็กที่เนียนมากก)ดันก่อเรื่องป่วนวงการแฟชั่นจนเละตุ้มเป๊ะ เลยถูกสังกัดไล่ออกสถานเดียว ถึงอย่างไร"ราชินีเกย์"อย่างบรูโน่ไม่มีวันยอมแพ้ เขา(หรือเธอ)จึงเก็บข้าวของ พาเพื่อน(ร่วมเตียง)ไปอเมริกาเพื่อจะเป็นซุเปอร์สตาร์ระดับโลกให้จงได้ ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม แต่อนิจจา โชคร้ายสำหรับเขา..และคนดู ที่การเป็นคนดั๊งคนดังมีแต่ความวายป่วง แน่นอนก็พฤติกรรมส่วนตัวของเขาเป็นเหตุนะสิ แต่ที่น่าสนใจคคือวิธีการเป็นคนดังของเขา ช่างน่าเย้ยหยันและแสบสัน(หลังวาบ) ตั้งแต่พิธีกรชื่อดัง รับเด็กแอฟริกันมาอุปการะ(ตั้งชื่อว่า โอเจ ชื่อสิริมงคลจริงๆ) จนถึง ทูตสันทวไมตรี(!!!!)ในตะวันออกกลาง
 
 ก่อนที่จะดูเรื่องนี้ ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายจากหนังเรื่องนี้ แรกๆอาจจะคิดว่ามุขไกลตัว ดูไปก็คงขำแค่หึๆ แต่แล้วเมื่อได้สัมผัสเนื้อแท้และความคิดของชาซ่าและคนสร้างหนังเรื่องนี้ ดูไปแทบอยากจะร้องตะโกนว่า "ให้ตายเถอะ ไม่นึกเลยว่าพวกแกจะใจกล้าหน้าหนาได้ขนาดนี้" เพราะความตลกหลุดโลกาสู่จักรวาลของเขา นอกจากจะเสียดสีวงการบันเทิง(เจ้าเดิมตลอดกาล อเมริกัน)ได้ตรงไปตรงมาแล้ว ฉันก็ไม่นึกเลยว่าคนอย่างซาช่าจะกล้าเล่นอะไรที่ "คนสติสตังดีไม่ทำกัน"ให้เห็นจะจะ  เต็มตา (อาจจะตำตา)ให้ตาเหลือกตา เป็นการแสดงที่"ยากเกินคำบรรยาย"สำหรับสุดขีดของความเป็นผู้เป็นคนของผู้ชายชื่อ "ซาช่า บารอน โคเฮน"(แน่นอนว่าคงมีหลายคนที่ดูไป แทบจะเดินออกจากโรงเป็นว่าเล่น) จนฉันคาดหวังไว้ว่า หากปี 2007 หนังโหดแบบไฮโช Salo The 120 Days of Sodom และปี2008 หนังกินคนเวียนหัว Cannibal Hololocaust ครองตำแหน่ง "หนังกรี๊ดดดดแตก"

ปี2009 คงตกเป็นของ BRUNO อย่างเป็นเอกฉันท์

ปล.ขณะดูเรื่องนี้ เป็นรอบที่สติแตกมากๆ เพราะ ฝรั่งที่นั่งข้างหลังร้อง Oh My God ทุกๆ10วินาทีที่ซาช่าแผลงฤทธิ์