movie obsession

 ครอบครัวหนึ่งพักตากอากาศที่บ้านริมทะเล ภายนอกดูเหมือครอบครัวที่เพรียบพร้อม จนกระทั้งชายแปลกหน้าละอ่อน 2 คนเข้ามาขอไข่ แต่แล้วการขอไข่ก็กลายเป็นการกวนประสาท เมื่อหนึ่งในสองทำไข่แตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็กลายเป็นสงครามประสาทเมื่อพวกเขาจับครอบครัวนี้ขังอยู่ในบ้าน บังคับเล่นเกมๆหนึ่งซึ่งเป็นเกมที่ต้องเอาชีวิตใครคนใดคนหนึ่งเป็นเดิมพัน แต่ดูเหมือนว่าคู่หูอ้วนผอมจะไม่ยอมให้ครอบครัวนี้ชนะหรอก

  นี้คือพล็อตของหนังที่สร้างปรากฏการณ์ในการยั่วล้อสูตรของหนังเขย่าขวัญ(หรือสยองขวัญ)ตรงที่ตัวเอกของเรื่องเป็นเหยื่อซึ่งมักเป็นผู้หญิงและเด็ก ต้องเอาตัวรอดจากเหล่าร้าย เด็กมักจะรอดชีวิตด้วยความเฉลียวฉลาด แม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงของตัวเอก จนในที่สุดเหล่าร้ายก็ต้องเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำ เมื่อวิธีการดังกล่าวมาอยู่ในมือของมิคาเอล ฮาเนเก้ เขาก็นำสูตรเหล่านั้นมาใช้กับหนังเรื่อง  Funny Games เพื่อยั่วล้อ คล้ายๆกับหนังเขย่าขวัญเรื่อง Scream

  แต่ในที่สุดเขากลับปล่อยหมัดเด็ดด้วยความคิดที่ว่าเป็นอย่างไร ถ้าสูตรของหนังที่เราคุ้นเคยข้างต้นมันกลับกันละ ยิ่งไปกว่านั้นเขาหนังเรื่องนี้กลายเป็นหนังสยองขวัญที่ไม่มีการใช้เทคนิคเลือดทะลัก(หนังเรื่องนี้เห็นเลือดน้อยมากๆ) เครื่องในกระจายแบบหนังเรื่องอื่นๆนิยมทำกัน แต่ใช้อารมณ์ของนักแสดงซึ่งมองเห็นความสิ้นหวังอยู่รอมร่อ โดยเฉพาะ 3 พ่อแม่ลูกผู้โชคร้ายที่ดันเปิดรับไอ้2 คนนั้น ชีวิตยิ่งกว่าบรรลัย แม้แต่ฉากที่ทำให้คนดูรู้สึกว่าตัวเอกที่เป็นเหยื่อมีความหวัง ก็ไม่วายที่หนึ่งในสอง ปล่อย "ของ"ให้คนดูเหวอจนเป็นฉากในตำนานของดูหนังหลายๆคน เพื่ให้ตนเองกลับมามีชัยอีกครั้ง แถมทุกครั้งที่พวกเขากำลังคุมเกม หนึ่งในสองก็กวนโอ้ยหลาย หันมาถามคนดู ชวนมามีส่วนร่วมอยู่เป็นระยะๆ

  ผลตอบรับจาก "เกมมหาสนุก"ของฮาเนเก้ สร้างความเกรียวกราวในลักษณะที่ว่าถ้าไม่ชอบก็เกลียดชนิดยิ่งกว่าเข้ากระดูกดำ ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากการกดดันและทรมานตัวละครด้วยอารมณ์และบรรยากาศอย่างถึงที่สุด แล้วจบลงโดยไม่เห็นความหวังใดๆ มันคือหนัง Feel Bad สมบูรณ์แบบ แต่ฮาเนเก้รู้ว่าเกมนี้ยังไม่สามารถเข้าถึงคนดูที่เสพหนังฮอลลีวู้ด ถ้าปล่อยไว้คนดูมีหวังโดนล้างสมอง ฮาเนเก้เลยทำเกมมหาสนุกเวอร์ชั่นอเมริกันซะเลย อย่างน้อยจุดประสงค์ที่สำคัญคือการเสียดสีความรุนแรงของสื่อกระแสหลักไม่ว่าจะเป็นหนังฮอลลีวู้ด จนถึงข่าวบนหน้าจอโทรทัศน์ ด้วยความรุนแรงที่มาอย่างเงียบเชียบ ไม่โจ่งแจ้ง แต่คาดเดาไม่ได้ ซึ่งการที่ผู้ชมคาดเดาไม่ได้ว่าชะตากรรมของเหยื่อจะจบลงวิธีไหน ทำให้หนังสะเทือนอารมณ์อย่างรุนแรง  แม้คนเขียนยอมรับว่าไม่เคยดูต้นฉบับ(เคยดูแต่ภาพนิ่งบางส่วน) แต่รู้สึกได้ว่าฮาเนเก้ยังรักษา"ลูกบ้า"ไม่เสื่อมคลาย

  อย่างไรก็ตามเกมนี้คงไม่สนุกถ้าขาดผู้เล่นทั้งฝ่ายครอบครัว และฝ่ายโจรหน้าละอ่อน เหมือนกับว่าถ้าขาดคนใดคนหนึงเกม(หรือหนัง)ก็ไม่สนุกละซิ ซึ่งรู้สึกว่าเกมฉบับนี้เน้นผู้เล่นนามว่า นาโอมิ วัตส์ ทีบทบาทของเธอในหนังเรื่องนี้หนักหน่วง และใช้พลังยิ่งกว่า Mulholland Drive เพราะต้องเป็นฝ่ายกระทำ และถูกกระทำสารพัด ซึ่งทั้งเรื่องดูเป็นฝ่ายหลังมากกว่า แต่ด้วยการที่เธอสามารถรับผิดชอบบทบาทได้น่าเชื่อถือ จึงขอยกให้เธอเป็น MVP (most valuable player) ประจำเกมนี้

ปล. 1.ดูเกมนี้ นอกจอก็เฮี้ยน เมื่อถึงฉากในตำนาน เพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้ดู้ตั้งแต่ต้น ถามว่าฉัน"กดเร่ง"หรือเปล่าวะ

2.นึกๆไป ก็อยากไปช่วย Mervillesxx ไปขอไข่ จากครอบครัวของ"กะทิ" เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เคยวิจารณ์หนัง"ความสุขของกะทิ"ได้ซึ้งใจจนไม่กล้าอ่านหนังสือตั้งแต่บัดนั้น

3.นอกจากจะแสดงนำแล้ว นาโอมิ วัตส์ยังเป็นผู้อำนวยการสร้างของหนังเรื่องนี้ด้วย ซึ่งถ้าเธอรู้ว่าหนังของเธอ โดนกระทรวงหนึ่งของประเทศ"สารขัณฑ์" แบนด้วยเหตุผล "ขัดต่อวัฒนธรรมอันดีงาม" คงปรี๊ดดแตก แล้วชวนเพื่อนซี้ นิโคล คิดแมน มาสร้างตำนาน "คู่หูเตี้ยโย่ง" ไปขอไข่จากกระทรวงดีกว่า

edit @ 14 Nov 2009 17:45:41 by initial A